Visserweert

Uit Genealogie Limburg Wiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Visserweert. Detail van de Rivierenkaart (1849).

Visserweert, vroeger ook Viss(ch)ersweert, is een gehucht aan de Maas in de gemeente Echt-Susteren. Oorspronkelijk was het een eiland in de Maas binnen de driehoek Buchten-Roosteren-Maaseik (B).
Tot 1803 was het een heerlijkheid. Visserweert viel in de middeleeuwen onder het graafschap Loon en behoorde tot in de negentiende eeuw kerkelijk onder de parochie Elen.

Inhoud

Geschiedenis

Visserweert en zuidelijk daarvan Illikhoven (waarmee de Daniëlsweerd aan de noordzijde verbonden is), zijn van zeer oude oorsprong. Zij staan van oudsher in relatie met Susteren, en niet met Elen, Roosteren of Born.
Uit een testamentaire beschikking in 732 van de heilige Adela, abdis van Pfalzel (D), dochter van koning Dagobert II blijkt, dat zij reeds voordien - omstreeks het jaar 705 – het gebied genaamd “Insula” geschonken heeft aan haar zoon, de heilige Alberic, de latere bouwheer der abdij van Susteren. Dit is het op oude kaarten aangegeven eiland (Insula piscatorum), alsmede het huidige Illikhoven.

De heerlijkheid Visserweert was een leen van Valkenburg. De leenheren van de Visserweert waren achtereenvolgens: de hertog van Brabant, later waren dat de koningen van Spanje, en na 1648, de Staten-Generaal der Republiek der Verenigde Nederlanden.
In 1607 verkochten aartshertog Albrecht en zijn vrouw Isabella van Spanje de hoge jurisdictie over Visserweert aan Jean Curtius [1] In de Franse tijd, vanaf 1803 en voor de afscheiding van Belgie (tot 1821) viel de voormalige heerlijkheid onder de gemeente Elen. Toen in 1839 België en Nederland werden gescheiden, werden de gebieden op de rechter Maasoever deel van Nederland. Elen kwam in België te liggen, maar Visserweert en Daniëlsweert werden bij de Nederlandse gemeente Roosteren gevoegd.
Kerkelijk ging Visserweert echter onder Buchten horen. In 2001 ging de gemeente Roosteren op in de fusiegemeente Echt-Susteren, zodat Visserweert sindsdien onder die gemeente valt.

Daniël Hoen

Daniël Hoen, heer van Spaubeek, Brunssum, Gerdingen (B) en Steijn en ridder (ca. 1370-na 1433) was de zoon van Herman Hoen, ridder, eerste heer van Hoensbroek 1388-1404, Spaubeek en Visschersweert en Caecilia (de Libra), erfvrouwe van Visschersweert, Spaubeek en Born. Caecilia was de dochter van Daniël de Libra van de Waag, heer van Spaubeek en Sibilla N.N.
De geschiedenis van Daniëlsweert, oorspronkelijk binnen de driehoek Buchten-Roosteren-Maaseik een tweede eiland in de Maas naast de Visserweert, was een andere. De naam Daniëlsweert bestond al in de 15de eeuw. Deze weerd is vermoedelijk vernoemd naar de onwettige enige zoon van ridder Daniël Hoen, heer van Spaubeek († na 1433). De ridder schonk zijn gelijknamige zoon een van zijn twee eilanden in de Maas, dat ter hoogte van Elen (of de renten daarvan); het andere was de Visserweert tegenover Heppeneert (op de [nu] Belgische linker Maasoever tegenover Visserweert gelegen). Deze heerlijkheid kwam aan Johan Hoen II (ca. 1429 - 1522), de zoon van Johan Hoen I (1380-1463) uit het Huis Hoensbroeck en Maria Jansdr. van Corswarem, vrouwe van Nandrin (1381-).

Varia

In de zestiende eeuw preekte Menno Simons in Visserweert.

Noot

  1. Jean Curtius, geboren Jean De Corte, ook bekend als Juan Curcio, genaamd Curtius (Luik, 1551 - Liérganes, Spanje, 1628) was een Luikse manufacturier, die het monopolie verwierf om het Spaanse leger buskruit te leveren. Het huis dat hij aan de oever van Maas in Luik bouwde is nu het Curtius Museum.

Literatuur

  • Louis baron de Crassier (1934): 'Dictionnaire historique du Limbourg néerlandais, de la période féodale à nos jours.' in: Publications de la société historique et archéologique dans le Limbourg, 70, p.134-135.
  • F.Th.W. Smeets (1978): 'De heerlijkheid Born', in: R. Janssen e.a. Born - een koninklijk domein met een boeiend verleden, Born: Gemeente Born, 65.

Auteur

Ad Welschen

Externe link

Persoonlijke instellingen